اقتصاد خطی و اقتصاد چرخشی در مدیریت پسماند

در ابتداي سال 1966 Kenneth Boulding تلاش هایی در جهت ايجاد آگاهي در خصوص تفاوت هاي ميان “اقتصاد باز” با منابع ورودي و خروجي در يك حلقه باز و اقتصاد بسته كه منابع ورودي و خروجي در آن به هم متصلند انجام داد.اقتصاد چرخشي سپس در سال ١٩٨٩توسط اقتصاددان هاي محيط زيست بريتانيايي، David Pearceو Kerry Turner توسعه داده شد.اين دو در كتاب اقتصاد منابع طبيعي و محيط زيست، به اين مسئله اشاره كردند كه يك اقتصاد سنتي با حلقه باز بدون هيچ گونه تمايلي به بازيافت توسعه داده شد و اين طرز فكر را مي توان در برخوردش با طبيعت به عنوان مكاني براي انتقال ضايعات مشاهده كرد.

در اقتصاد خطی بهره برداري گسترده از منابع طبيعي به جهت توليد انبوه كالا صورت می گیرد و موجب انباشت زباله در برابر رشد اقتصادي می شود.  در واقع چنين اقتصادي، منابع را از طبيعت مي گيرد، به صورت انبوه كالا توليد مي كند و پسماند حاصل را به طبيعت بازمي گرداند و جز رشد اقتصادي به موضوع ديگري نمي انديشد.

اقتصاد چرخشي مي تواند حوزه گسترده اي را شامل شود. تمركز بر حوزه هاي مختلف از جمله كاربردهاي صنعتي در هر دو بخش محصول/ خدمات هستند.اقتصاد چرخشي شامل محصولات، زيرساخت، تجيهزات و خدمات مي شود در هر بخش صنعتي قابل به كارگيري است.گستره مفهوم اقتصاد چرخشي شامل بحث پيرامون نقش پول و منابع مالي به عنوان بخشي از يك تصوير بزرگ تر مي شود.

مزايای اقتصاد چرخشی

اقتصاد چرخشي بر پايه  اصول در ارتباط با منابع و چالش هاي سيستمي كه اقتصاد صنعتي با آن مواجه است، استوار است: